استاد جوان

کلاس شلوغ شلوغ بود. کیپ به کیپ دانشجو نشسته بود. تو کلاس همهمه بود که یک پسر جوون با یک لبخند قشنگ، پر انرژی و شاد وارد کلاس شد. همه میخکوب شدند. چشم ها همه بهش دوخته شده بود تا اینکه شروع کرد به معرفی خودش.انتظارش رو نداشتم اینقدر جوون باشه استادمون. اگه تو محوطه میدیدمش فکر میکردم باید دانشجو باشه. اول عذر خواهی کرد که جلسه اول کلاسش تشکیل نشده توضیح داد که تو بلاگش زده بوده که کلاس تشکیل نمی شده. آدرس بلاگش رو نوشت پای تخته:

http://controlsadjad.blogfa.com/

بعد سرفصل های درس رو یکی یکی نوشت. با دو تا از بچه های کلاس از ترم تابستون آشنا بود. سوژه ی کلاسش شده بودن. انگار که وسایل کمک آموزشیش باشن.اصلاً سبکش دخیل کردن دانشجو ها در مباحث درس بود. شروع کرد به درس دادن موجود هوشمند. به خودم که آمدم دیدم همه ی کلاس محو درس دادنش شدن. پرید تو بحث داروین و ژنتیک. معیار های برازندگی رو توضیح داد یادمه می گفت کسایی که یه خورده شیرین میزنن تو جامعه شانس کمتری برای ازدواج و بقا دارن. یهو گفت آدما قبلا شش انگشتی بودن و به مرور زمان پنج انگشتی شدن. استاد عالی درس داد.مثل یک بازیگر حرفه ای ، صداش هم شبیه دوبلرا بود.یک جوری درس میداد انگار داره ماجراجویی میکنه.قطعاً داشت از درس دادنش لذت میبرد. انگار که داره بازی میکنه. با خودم گفتم این همون استادیه که همیشه حسرت نبودنش رو بی اینکه بدونم داشتم. به سن و سال نیست بعضی ها تو جوونی پخته ترن ، خلاق ترن و مهمتر از همه اینکه پر انرژی ترن. یک درس خشک بی معنی با یک استاد شیرین چقدر آسون شد. خدایا متشکرم که تو کلاسش بودم.
.
.
.

.

.

.

استادم عاشق تیم آلمان و پرسپولیسه.مسابقات کشتی رو دنبال میکنه و به پینت بال ارادت خاصی داره. استاد فقط گاهی ناراحته که نمی دونم علتش چیه. استاد حسابی به نرم افزار متلب وارده. و خیلی واسه دانشجو هاش وقت میذاره.استاد خیلی زحمت میکشه. استاد خیلی کارش درسته. فعلا همین